ROZDZIAŁ 1

Próbuję przezwyciężyć ochotę pozostania w łóżku. Dziś, jeden z nielicznych dni wolnych od pracy. Niestety w zawodzie piekarza nie ma chwili wytchnienia. Ciepło płynące z wnętrza kołdry wypełnionej silikonem zwycięża. Zamykam oczy i odpływam. Ledwo zdążę się opamiętać, a mniejsza wskazówka zegara zbliża się do cyferki z numerem 5. 4:45, cudownie- myślę. Szybko wyskakuję z łóżka i ubieram ubranie robocze. W piekarni miałem być godzinę temu. Konsekwencje będą nieuniknione. Tak! Oto ja, Peeta Mellark, głodzony przez Kapitol i bity przez własną matkę! "Ogarnij się" - myślę. "To nie w twoim stylu. To wszystko przez dzisiejszy dzień.Tak, każdy tak ma"- próbuję usprawiedliwić swoje zachowanie.

Kiedy docieram do piekarni od razu słyszę kroki matki.
- Tym razem Ci odpuszczę - jej słowa, jak zwykle surowe, wypowiadane zawsze tym samym chłodnym głosem.-nie dzisiaj.- dodaje i ucieka do stanowiska wyrabiania kruchego ciasta. Podchodzę do jednego z naszych piecy. Pogrążony pracą rozmyślam co przyniesie dzisiejszy dzień oraz o odmiennym zachowaniu matki.
"Jej zachowanie jest w pełni wytłumaczalne" -myślę. Dziś dożynki. Są nieodłącznym elementem głodowych igrzysk. Sprawa tej "imprezy" jest prosta. Każdy z dwunastu dystryktów ma obowiązek dostarczyć daninę w postaci dwojga uczestników, chłopaka i dziewczyny. Zostają wylosowani w dniu dożynek, czyli dzisiaj dokładnie o godzinie 14:00. Osoby te stają się trybutami, trafiają na arenę gdzie walczą o swoje życie. 23 osoby podczas pobytu na arenie umierają, jedna uchodzi z życiem.
Dlaczego powstały głodowe igrzyska? Ponad wiek temu te państwo nazywało się inaczej. W Ameryce Północnej wystąpiło wiele katastrof takie jak: susze, pożary i wiele innych strasznych rzeczy. Każdy walczył o przetrwanie. Wiele osób biło się o resztki jedzenia. W wyniku tego powstało państwo w którym żyjemy. Radość ludzi z powodu dobrobytu nie miała końca. Lecz państwo te było zachłanne i podczas Mrocznych Dni utworzyło trzynaście dystryktów. Ostatni, nie zgodził się na to, co skończyło się dla nich brutalnie. Zdetonowali cały dystrykt. Reszta mieszkańców w Panem z obawy przed podobnymi czynami Kapitolu zgodziła się. Władze państwa nie mogły pozwolić na podobne czyny, dlatego utworzyli więc Traktat o zdradzie. Kapitol utworzył umowę z dystryktami. On, da im spokój oraz nowe prawa, ale w zamian dla przypomnienia, że mroczne dni nigdy nie mogą się powtórzyć, co rok będą organizować Igrzyska.
Okrutne, ale nikt ani nic tego nie zmieni. Kapitol jest niezniszczalny i każdy o tym wie.
-Jak się czujesz? -z rozmyśleń wyrywa mnie mój ojciec.
-Tak jak każdy dzisiaj. Mam złe przeczucie że trafi na kogoś kogo kocham-wyznaję

-Nie mów tak! Wszystko będzie dobrze. -przytula mnie i całuje w czoło.- a teraz zmykaj do domu na śniadanie. Dokończę pracę za ciebie
-Ale mama ...- próbuję mu przypomnieć o poprzedniej sytuacji wyręczenia mnie z pracy.
- Dzisiaj nawet ona to zrozumie. Peeta.- zmienia ton głosu na niższy.- Spróbuj ją zrozumieć. To był dla niej ciężki okres. Dwa miesiące temu zmarła jej matka... a wiesz, ile dla niej znaczyła. Obiecuję Ci, że z nią porozmawiam.
-Rozumiem, dzięki tato
-Masz, trzymaj bułki, dopiero co wyciągnąłem z pieca.

Dla piekarza nie powinno być to nowością. Wiele ludzi sądzi, że nie doskwiera nam głód. Nie wiele osób jednak wie, że nie możemy jeść tego co produkujemy w piekarni. Dostajemy je dopiero w ostatnim dniu daty spożycia. A to, nie dobrze wpływa na nasz żołądek.
Około godziny 10:00 wychodzę z piekarni. Zawracam, jednak bo z naprzeciwka pojawiają się dwie znane mi sylwetki. Katniss Everdeen oraz Gale Hawthorne, jej towarzysz w polowaniach. Wskakuję na jedną z skrzynek i podpatruję ich przez małe okienko w drzwiach. W ręku trzymają tuzin ryb, torbę (chyba z zieleniną) oraz poziomki. Znowu tam byli - myślę. Wiele razy rozmyślałem już na temat przekroczenia dwunastego dystryktu. Zawsze jednak, kiedy dochodziłem do polany ogarniał mnie paniczny strach i biegiem wracałem do domu. Ona robi to regularnie. Nie boi się, chyba niczego.

Kiedy znikli z mojego pola widzenia, wychodzę z piekarni i biegiem wracam do domu. Pośpiesznie jem śniadanie ( co było trudne, bo każdy kęs powodował, że tkwił mi w gardle), myję się i przebieram w odświętne ubranie. Dlaczego akurat takie? To kolejny warunek Kapitolu. Mamy traktować Igrzyska tak samo jak np. święta. Żałosne.

Punktualnie o pierwszej wyruszamy na rynek pałacu sprawiedliwości. Ja, z moim młodszym bratem idziemy podpisać się na liście obecności. Pozostali członkowie mojej rodziny podchodzą do wytyczonego dla nich sektora. Jako że mam 16 lat stoję w samym środku gromady chłopaków w wieku od 12 do 18 roku życia. Rozpoznaję twarze moich znajomych. Niezauważalnie kiwam im głową na powitanie, po czym mój wzrok kieruję na wypastowane buty. Tuż przed godziną 14:00 plac jest już zapełniony.
W końcu postanawiam popatrzeć na wybudowaną wczoraj scenę.

Stoją tam trzy fotele, mównica oraz dwie szklane kule (rzecz jasne w jednej z niej znajduje się pięć kartek z moim nazwiskiem). W pierwszym fotelu zasiada burmistrz naszego dystryktu, w drugim Effie Trinket, opiekunka trybutów. Typowa kapitolka. W tym roku ma różowe włosy oraz zielony kostium. W trzecim fotelu powinien zasiąść nasz mentor, Haymitch. Z pewnością teraz pije i śpiewa serenady na swoją cześć. Na mównicę wkracza burmistrz. Opowiada o dziejach naszego państwa. Nie mogę tego słuchać. Aby czymś się zająć nerwowo zaczynam kopać w mały kamyk, który leży obok mojej prawej stopy, do momentu gdy huk opadającego ciała na ziemię przeszywa moje ciało. To Haymitch Abernathy. Z trudem wstaje i opada na fotel wypełniony aksamitem.

Kiedy słyszę niemrawe oklaski swój wzrok kieruję ku kapitolki i uważnie śledzę każdy jej krok. Effie powędrowała na środek mównicy wymawiając swoje sławne: " Wesołych Głodowych Igrzysk! Niech los zawsze wam sprzyja!" Wzdycham ciężko i spoglądam na moją rodzinę. Ojciec, jak zawsze zamartwia się nami. Mama nawet nie miała odwagi spojrzeć na scenę, a co dopiero na nas. Ponownie patrzę na scenę. Kapitolka podążała już do jednej z szklanych

kul. Rzuciła tylko "Damy mają pierwszeństwo" i od razu zatopiła rękę w stos karteczek łapiąc jedną z samego dołu. Wszyscy zgodnie wstrzymujemy oddech i czekamy na wyrok. Na te słowa jednak nie byłem przygotowany.
- Primrose Everdeen